SPROOKJESWERELD van Anky
Het Grand Café
Ga naar pagina Vorige  1, 2, 3, 4 ... 10, 11, 12  Volgende Plaats reactie


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 3561
Zo Mei 23, 2021 5:33 pm Reageer met quote






DOORNROOSJE  door Anky

Er was eens een koningspaar, ze regeerden een klein welvarend land en ze woonden in een echt kasteel wat moeilijk te verwarmen was in de winter, maar ja de koningen woonden al honderden jaren daar. Het volk was tevreden, de koning ging op bezoek bij 100-jarigen en de koningin wiegde pasgeboren baby's.
Ze wilden dolgraag zelf een baby, maar de jaren gingen voorbij met hoofdschuddende wijze dokters, temperaturen en natuurgenezers bezoeken.

Toen de koningin de hoop opgegeven had en dacht in de overgang te zijn bleek ze ineens zwanger te zijn. Na een moeizame zwangerschap en een niet zo prettige bevalling werd er een prinsesje geboren. De koningin, uitgeput maar dolblij noemde haar dochter Roosje. Haar officiële naam werd  Rosamunde maar dat was zo'n mondvol voor zo'n klein hoopje.
De koningin wilde graag een babyshower regelen voor haar kind.
Ze overlegde met de koning wie er allemaal uitgenodigd zou worden. Nou dat werd bijna het ganse volk.

Nu had de koning 3 oude ongetrouwde tantes die bij elkaar woonden en elkaar het leven zoveel mogelijk zuur probeerden te maken. Het waren echte heksen! De oudste was het ergste, die riep al een vloek over iemand uit als haar schoenen nat gespetterd werden. De middelste probeerde altijd te bemiddelen, wat helaas zelden lukte. De jongste ging uit overtuiging altijd tegen de oudste in. Zo kon ze regelmatig mensen voor akelige dingen behoeden wat wel weer prettig was.

De koningin wilde de 3 tantes er niet bij hebben omdat ze kans zagen elk feestje te bederven.
Voor de koning hoefde het ook niet zo nodig.
Toen het feest in volle gang was kwam de oudste tante aan de deur van het kasteel. Ze was woedend dat ze niet uitgenodigd was en ze sprak een vloek uit over het pasgeboren prinsesje. Als ze 18 jaar werd zou ze zich prikken aan de spoel van een spinnewiel en dood neervallen.  De middelste tante probeerde te sussen wat niet lukte en de jongste kon de vloek niet helemaal opheffen maar hem wel veranderen. Als de prinses zich prikte zou ze in slaap vallen en met haar iedereen die in het kasteel vertoefde. Er zou een dichte doornhaag om het kasteel groeien en pas als een prins of een andere nobele man of vrouw daar doorheen kon komen om de prinses wakker te kussen zou de betovering verbroken worden.
De koning ging meteen googelen wat een spinnewiel was en riep daarna het volk op om  als ze nog spinnewielen hadden die te vernietigen of achter slot en grendel te zetten.

De prinses groeide voorspoedig op en was een vreugde voor haar ouders en het volk. Ze was tegen iedereen aardig, zelfs tegen de oude tantes. Toen ze 18 werd was er groot feest in het hele land en in het kasteel een bal met een goeie band.  'sNachts toen de prinses moe maar voldaan naar haar kamer wilde gaan zag ze ineens een deurtje die ze nog nooit gezien had. Ze had echt het hele kasteel al doorkruist in haar kinderjaren maar dit was nieuw voor haar. Achter het deurtje was een smalle wenteltrap te zien die hoger en hoger ging. Natuurlijk ging de prinses naar boven. Uiteindelijk kwam ze op een zolderkamertje terecht waar een apparaat stond wat ze nog nooit gezien had. Er zaten wielen aan en klossen garen, nieuwsgierig ging ze op het krukje zitten dat er voor stond en raakte de vreemde machine aan. Ze prikte zich ergens aan en terwijl ze op haar vinger zoog om de druppel bloed te verwijderen viel ze in slaap.
De meeste mensen in het kasteel sliepen al, het was ook al erg laat, wie nog niet sliep viel op hetzelfde ogenblik als de prinses in slaap.

De volgende morgen merkte het volk dat er een dikke doornhaag om het kasteel gegroeid was en ze herinnerden zich vloek van de tantes. Toen er een paar waaghalzen naar het huis van de oude dames gingen zagen ze dat er niemand thuis was.
De prinses had ook de tantes op haar 18e verjaardag uitgenodigd, ze hadden niet kunnen weigeren en waren dus net als de rest in diepe slaap verzonken.

Uit het hele land kwamen stoere mannen en vrouwen met bijlen en zagen naar het kasteel om de doornhaag te lijf te gaan, maar het lukte niemand erdoor heen te komen.
Het raakte bekend in het buitenland en ook daar vandaan kwamen prinsen, houthakkers en bodybuilders naar het kasteel. Er werden vele pogingen ondernomen, maar daar eigenlijk iedereen op eigen gewin uit was bleef de doornhaag gesloten.
Uiteindelijk kwam er na een tijdje een wat haveloos figuur op een oude knol bij het kasteel aan.

Het was een prins waarvan de familie aan lager wal was geraakt. Ze hadden hun kastelen, landerijen en alles wat los en vast was vergokt. Alleen deze prins hield niet van gokken en ook niet meer van zijn familie. Daarom was hij op  het enige oude paard gestapt wat er nog was omdat niemand dat wilde kopen. Hij had het verhaal gehoord van de arme prinses die opgesloten in een kasteel lag te slapen, hij had zo'n medelijden met haar. Hij wist wat het was om opgesloten te zitten en van alles verstoken te zijn. Hij stapte van zijn paard en bekeek peinzend de doornhaag.
Mensen die in de buurt waren lachten hem uit, zo'n armoedig figuur met een oud roestig zwaard had helemaal geen kans. Maar de prins trok zich er niets van aan, hij begon te hakken en zie, de takken weken en hij kon zich een weg banen door het dichte gewas. De doorns trokken aan zijn kleren, maar die waren toch al gescheurd. Hij kwam bij de kasteelpoort die open stond. Nieuwsgierig liep hij naar binnen en zag overal slapende mensen. Hij liep verder, zag dat de koning en koningin in hun hemelbed lagen te snurken, 3 oude dames lagen over elkaar heen bij een klein deurtje waarachter een smalle wenteltrap was. Hij beklom de eindeloos lijkende trap en kwam in een klein zolderkamertje terecht.
Daar zag hij een meisje op de grond liggen in een mooie jurk. Hij begreep meteen dat dat de prinses moest zijn. “Ach arm kind, wat zal jij stijf zijn.” Hij bukte zich en streek het haar uit haar gezicht, even aarzelde hij, toen gaf hij haar een zachte kus. Meteen gingen haar ogen open, prachtige grijze ogen zag hij, ze keken hem verward aan. Meteen hoorde hij overal stemmen en voetstappen.
Iedereen was wakker geworden.

De prinses en haar ouders waren hun redder heel dankbaar. Ze vroegen hem op het kasteel te blijven om elkaar beter te leren kennen. Het oude paard werd vertroeteld en sleet zijn laatste dagen in gelukzaligheid.

De oude tantes waren na hun slaapkuur hun toverkracht kwijt, de oudste was kwaad, de middelste tevreden en de jongste ging leren spinnen op het spinnewiel en ze maakte de mooiste dingen.
Zo kwam er gelukkig een goed einde aan een akelige toestand. 



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Advertentie











Briesje.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-2-2020
Antw.: 9014
Zo Mei 23, 2021 6:51 pm Reageer met quote

Deze oudere bewerkte sprookjes vind ik nog steeds érg leuk Anky! 🤗

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


hehety



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-5-2009
Antw.: 14487
Ma Mei 24, 2021 7:29 pm Reageer met quote

Naar boven en rap! Cool


Hoe minder dingen je bezit.
Hoe minder dingen jou bezitten.

auteur onbekend
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 3561
Ma Mei 24, 2021 11:04 pm Reageer met quote






DE RODE SCHOENTJES door Anky

Er was eens een meisje in een heel ver land waar het nooit echt koud was.
Gelukkig maar want ze leefde op straat!
Haar ouders waren arme sloebers die hun eigen ideeën hadden over de verdeling van aardse goederen. Op een dag waren ze verdwenen, niemand wist waar ze gebleven waren.
De kleine Karina stond er alleen voor. De kinderbescherming in dat land stelde weinig voor, er waren teveel straatkinderen.
Karina was een slim meisje, ze had al heel snel door hoe ze het beste aan eten kon komen.
Op het Grote plein was een MacDonald gevestigd, daar werd heel veel weggegooid. Soms waren de patatjes nog warm! Het personeel leerde haar al snel kennen, ze was altijd lief en beleefd, daardoor kreeg ze dikwijls wat extra toegestopt. Ze was ook dol op dansen en in de vakantietijd als er veel toeristen op Het Grote Plein kwamen danste ze dat het een lieve lust was. Ze leerde van andere straatkinderen breakdance en streetdance en al gauw blonk ze uit in alle soorten dansen. Ze danste op blote voeten, want de schoenen die had waren al snel te klein geworden.
Iedere dag als ze vanaf het park waar ze met andere kinderen sliep naar Het Grote Plein liep kwam ze door een klein steegje waar een oud winkeltje in schoenen was. Ze vergaapte zich iedere keer weer aan een paar prachtige rode dansschoentjes die in de etalage stonden.
Misschien als ze hard spaarde van de muntjes die de toeristen haar toewierpen, ze de schoenen zou kunnen kopen. Maar ze moest altijd een deel afstaan aan de andere kinderen wat logisch was want ze hielpen haar en beschermden haar tegen enge mannen die haar mee wilden nemen.

Op een dag stond ze weer voor de etalage naar die fantastische schoentjes te kijken toen de winkeldeur openging en er een hele oude man naar buiten kwam.
Hij zei dat hij haar iedere morgen voor zijn etalage zag staan, welke schoenen vond ze zo mooi?
Gretig wees Karina naar de rode schoentjes.
“Ah,” zei de man, “dat zijn toverschoentjes, daar mag je nooit langer dan  7 uur achter elkaar op dansen. Als je dat wel doet kun je niet meer stoppen. Als je belooft dat je je daar aan houdt mag je de schoentjes hebben. Kom binnen om ze te passen.”
Karina wilde alles wel beloven, als ze de schoentjes maar zou krijgen.
Ze pasten perfect, ze zouden ook nooit te klein worden want ze groeiden mee met haar voeten.

Sindsdien danste Karina op Het Grote Plein met de prachtige rode schoentjes aan haar voeten.
Ze kreeg steeds meer muntjes toegeworpen en de mensen klapten enthousiast voor haar.
Op een mooie zonnige dag stopte er een slee van een wagen bij het plein, er stapte een oude dame uit die naar Karina bleef kijken. Toen ze stopte met dansen en een buiging maakte naar alle klappende mensen, wenkte de oude dame naar haar. Ze complimenteerde haar met haar prachtige dansen. Ze zei dat ze sprekend op haar overleden dochter leek. Zou Karina niet met haar mee willen gaan om haar zo weer wat plezier in haar leven te geven?
Karina overlegde met haar groepje, ze zeiden allemaal dat ze dat moest doen. Ze zou haar vrienden toch niet vergeten? Zo ging het meisje met de oude dame mee. Ze kreeg een mooie kamer, nieuwe kleren en schoenen. Maar de rode dansschoentjes bleven haar lievelingsschoenen.
De oude dame vond dat ze ook andere schoenen moest dragen die beter bij haar kleren pasten, maar Karina bleef koppig haar mooie rode schoentjes dragen.

Op een dag las ze in de krant dat er een marathondanswedstrijd voor een goed doel zou worden gehouden. Natuurlijk wilde ze daar naar toe, ze schreef zich in en wachtte in spanning op de dag van de wedstrijd.
 De oude dame was een beetje ziek en eigenlijk wilde ze dat Karina thuis zou blijven.
Karina beloofde na de wedstrijd direct naar huis te komen.
Ze danste en danste en versloeg iedere andere danser. Toen er niemand meer over was en ze de wedstrijd gewonnen had kon ze niet stoppen met dansen. De 7 uur waren allang verstreken en de schoentjes dansten maar door. In paniek probeerde ze ze uit te trekken, maar dat ging niet, ze bleef door dansen. Intussen huilend danste ze naar huis, maar de schoentjes stopten niet. Ze gingen door en door, over Het Grote Plein waar de andere straatkinderen waren, door het park waar nog meer van haar vriendjes waren. Ze renden allemaal achter haar aan roepend dat ze de schoenen uit moest schoppen. Maar ze kreeg ze niet uit, dagen bleef ze door dansen. De straatkinderen stopten eten en drinken in haar mond, zelfs toen ze van uitputting viel gingen de schoentjes door en sleepten haar mee. Eindelijk zag ze kans naar het steegje te dansen waar de schoenwinkel was.

De oude man stond haar op te wachten en sprak haar streng toe. Huilend zei ze dat ze voor een goed doel gedanst had en de tijd vergeten was. De oude winkelier kreeg medelijden met haar en sprak een toverspreuk uit. De schoentjes vlogen van haar voeten en dansten alleen verder.
Karina bedankte de oude man, nam alle kinderen mee die bij haar gebleven waren en ging naar het huis van de oude dame. Die was gelukkig weer beter en heel blij dat Karina terug was.,
Ze had alles via de televisie gevolgd en nodigde de straatkinderen uit te blijven eten. Gelukkig had ze een grote voorraad eten in huis. Toen ze allemaal hun buik rond hadden gegeten gingen ze weer terug naar het park en Het Grote Plein, daar waren ze opgegroeid en wilden ze blijven wonen.

Karina ging nog heel dikwijls terug naar Het Grote Plein en danste mee met de andere kinderen maar altijd op blote voeten.

En de rode schoentjes?
Die dansten de hele wereld door en kwamen uiteindelijk bij de Efteling terecht waar ze nog steeds te bewonderen zijn.

 



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Briesje.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-2-2020
Antw.: 9014
Ma Mei 24, 2021 11:42 pm Reageer met quote

Anky, mijn lievelingssprookje, wat leuk! Laughing

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 3561
Di Mei 25, 2021 12:01 am Reageer met quote

Speciaal voor jou!


Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Briesje.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-2-2020
Antw.: 9014
Di Mei 25, 2021 3:25 pm Reageer met quote

Wat lief! ❤ Dankjewel. 💋

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Annemoon



Superlid
Superlid
Lid sinds: 4-11-2016
Antw.: 10777
Di Mei 25, 2021 3:50 pm Reageer met quote

Weer helemaal bijgelezen.
Heel leuk geschreven Love
Goed gedaan Anky Very Happy


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 3561
Di Mei 25, 2021 8:30 pm Reageer met quote

Annemoon, wat leuk dat je ook mijn sprookjes weer komt lezen!
Ik ga er vanavond weer een opzoeken.



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 3561
Di Mei 25, 2021 10:52 pm Reageer met quote






SNEEUWWITJE    door Anky

Er was eens een koningin die acht manden zwanger was, ze keek uit naar de geboorte van haar baby. Ze zat in haar makkelijke stoel bij het raam en keek dromerig naar de sneeuw buiten. Ze was een paar knopen aan het vastzetten van de koningsmantel. Daar had ze eigenlijk een speciale hofdame voor, de naaihofdame, maar alles wat het lieve kind vastnaaide liet net zo makkelijk weer los. Omdat het een lief meisje was deed de koningin daar niet moeilijk over en ging ze zelf aan de gang.
Ze had een prachtige naaikist van zwart ebbenhout, ze keek er verrukt naar en bedacht hoe mooi ze het zou vinden als ze een prinsesje kreeg met zulk mooi zwart haar. Ze prikte in haar vinger en er viel een druppel bloed op een sneeuwwit doekje dat ze voor het bloeden gebruikte. Oh en ook zo`n mooi blank gezichtje en rode lipjes. De koningin keek gefascineerd, ze had zelf een lichte tint. Het was heel gebruikelijk in die tijd dat je absoluut niet bruin werd, de koningin had een speciale hofdame die iedere dag haar gezicht met wit poeder bedekte.

Een maand later beviel de koningin van een prachtig prinsesje met zwart haar, heel blank huidje en mooie rode lipjes. De koningin noemde haar Sneeuwwitje, de koning vond het niks, die had liever een zoon gehad, maar hij had het druk met regeren, dus liet hij het maar zo.
Het kleine prinsesje groeide voorspoedig op, maar haar moeder de koningin kreeg een enge ziekte en overleed daaraan toen het prinsesje 7 jaar was.

De koning ging al spoedig op zoek naar een nieuwe vrouw die representatief voor het hof kon zijn,  die vond hij in een gewezen schoonheidskoningin. Het was een hele mooie vrouw, maar van binnen was ze zwart en helaas zo ijdel dat ze iedere dag aan haar toverspiegel vroeg wie er het mooiste in het land was. Natuurlijk zei de spiegel steeds dat zij dat was, maar na een aantal jaar was de spiegel het beu, hij merkte op dat Sneeuwwitje veel mooier was. De nieuwe koningin was witheet, ze duldde geen concurrentie.
Ze ontbood de koninklijke jager die ervoor moest zorgen dat niet teveel everzwijnen de bossen kaal vraten. Ze beval de jager de prinses mee te nemen en per ongeluk expres dood te schieten.
De jager boog, maar was echt niet van plan dat lieve meisje dood te schieten. Hij nam haar mee naar het grote woud, daar woonde een stam van kleine mensen. Die hadden zich verenigd omdat ze teveel weggejaagd werden. Ze hadden een grote boerderij waar alles aangepast was aan hun lengte. Sommigen werkten in een circus, die waren soms maanden weg, maar een kleine groep bleef altijd bij de boerderij. Ze verbouwden hun eigen groenten en fruit en hadden kippen, geiten, en zelfs een koe. Ze hadden een oude terreinwagen waarmee ze naar de markt gingen om hun waren te verkopen.
De jager vertelde van zijn opdracht en vroeg of Sneeuwwitje bij hen kon wonen. De kleine mensen namen het meisje in hun midden op en zwoeren dat ze veilig zou zijn. Sneeuwwitje keek haar ogen uit en sprong rond tussen de kippen. Ze vond het prachtig en een tijdlang ging alles goed.

Maar de gemene koningin vroeg op een keer weer aan de toverspiegel wie het mooiste was. De spiegel zuchtte en zei verveeld dat ze best mooi was maar dat Sneeuwwitje bij de kleine mensen véél mooier was. Woedend ging de koningin op weg, ze had zich verkleed als koopvrouw en op haar paard reed ze het bos in. Daar bond ze het paard aan een boom en ging te voet verder.
Bij de boerderij gekomen klopte ze op de deur. Toevallig waren de kleine mensen die dag naar de markt. Sneeuwwitje was alleen en deed nietsvermoedend de deur open. Ze fronste bij het zien van de koopvrouw, ze had zo`n bekend gezicht. Ineens had ze de spiegel in de gaten die tussen de kleren van de vrouw zat. Snel wilde ze de deur dichtgooien, maar haar gemene stiefmoeder zette haar voet tussen de deur. Ze pakte een sjaal en draaide die om Sneeuwwitjes nek. De spiegel keek vol afschuw toe hoe het meisje op de grond viel. Hij kon niets doen, maar omdat het een toverspiegel was wel een sein geven. Hij ving een zonnestraal op en weerkaatste die het bos in dwars door de ruit van de terreinwagen. Daar werd meteen plankgas gegeven, gelukkig waren de kleine mensen al op weg naar huis toen ze het vreemde signaal kregen. Ze haastten zich en zagen het meisje op de grond liggen terwijl een vrouw wegrende. Een van hen ging erachteraan en zag het paard aan de boom vastgebonden staan. Hij floot op een speciale manier en toen de vrouw het paard losmaakte en in het zadel wilde springen schopte het paard met allebei zijn hoeven recht in haar gezicht. Ze begon hevig te bloeden en klom desondanks op het paard. Toen ze terug in het paleis was en de dokter belde kon hij niets anders doen dan haar wonden verbinden. Ze heelden maar ze werd zo lelijk dat iedere keer de spiegel riep als hij haar zag dat ze de allerlelijkste vrouw in het hele rijk was. Omdat het een toverspiegel was kon ze hem niet kapot gooien.

Intussen lag Sneeuwwitje in coma bij de kleine mensen die treurden en al hun geld staken in geneeswijzen. Maar op een dag kwam de koninklijke jager aan, hij streelde haar wangen, zei dat zij het allermooiste meisje was wat hij ooit had gezien en of ze alsjeblieft wakker wilde worden. Zijn tranen vielen op haar wangen, ineens knipperde ze met haar ogen ging verbaasd zitten en keek de jager aan die vol liefde terug keek,

Ze gingen naar de koning die spijt had omdat hij het zo druk met regeren had gehad en niets gemerkt had. Maar ja dat is een beetje mannen eigen. Hij probeerde alles goed te maken.
De gemene stiefmoeder sleet haar dagen in een achteraf kamertje waar ze dagelijks tegen de spiegel brabbelde dat ze toch echt de mooiste was!

Een jaar later trouwde Sneeuwwitje met haar jager, alle kleine mensen kwamen op de bruiloft en in het hele land was feest. De koning deed afstand van de troon ten behoeve van zijn dochter en haar man en ging  kippen fokken.
En Sneeuwwitje en haar jager regeerden nog lang en gelukkig tot tevredenheid van het volk.



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Loezie



Superlid
Superlid
Lid sinds: 28-7-2009
Antw.: 42069
Wo Mei 26, 2021 10:22 am Reageer met quote

Maar ff uppen


Achter de wolken schijnt de zon

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


hehety



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-5-2009
Antw.: 14487
Wo Mei 26, 2021 11:49 am Reageer met quote

Zo is dat, Loezie en nu naar nog een veiligere plek,


Hoe minder dingen je bezit.
Hoe minder dingen jou bezitten.

auteur onbekend
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Briesje.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-2-2020
Antw.: 9014
Wo Mei 26, 2021 11:56 am Reageer met quote

Ja zeker, want de hoohdletters kunnen nu wel eens het verkeerde effect hebben!

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


hehety



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-5-2009
Antw.: 14487
Wo Mei 26, 2021 2:04 pm Reageer met quote

even een uppie


Hoe minder dingen je bezit.
Hoe minder dingen jou bezitten.

auteur onbekend
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Annemoon



Superlid
Superlid
Lid sinds: 4-11-2016
Antw.: 10777
Wo Mei 26, 2021 6:39 pm Reageer met quote

Een leuk sprookje Anky Very Happy

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 3561
Wo Mei 26, 2021 6:59 pm Reageer met quote

Toen ik het in kleine letters had staan is het juist verdwenen!
Dus dacht ik, half om half... Laughing
Thijs zal nu toch wel opletten? Rolling Eyes



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Briesje.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 20-2-2020
Antw.: 9014
Wo Mei 26, 2021 7:51 pm Reageer met quote

Dat mag je wel hopen, ik vind het voor jou wel vervelend steeds dit soort berichtjes tussen de sprookjes.

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Ankyy



Superlid
Superlid
Lid sinds: 6-8-2016
Antw.: 3561
Wo Mei 26, 2021 10:06 pm Reageer met quote

Mijn tiende sprookje!
En nu maar hopen dat het blijft staan.





DE KLEINE ZEEMEERMIN door Anky

Er was eens een kleine zeemeermin, ze woonde met haar ouders en broers en zussen op de bodem van de oceaan. Haar grootvader was koning Neptunes, hij was de baas van de zeeën. Als hij een boze bui had kon hij het vreselijk laten stormen. De kleine zeemeermin, ze heette Ranya, hield van storm, ze liet zich door de woeste stromen meegaan. Ze kon het snelste zwemmen van iedereen.
Ze was heel nieuwsgierig naar de Bovenwereld, daar woonden mensen. Ze leerde op school daar alles van, ja ook zeemeerminnen moeten naar school als ze  jong zijn. Ze zat dikwijls te dromen, behalve als het over de Bovenwereld ging, zij woonde in de Benedenwereld. Wat zou ze ook graag benen hebben en boven een kijkje nemen, maar dat was ten strengste verboden voor haar.  Haar broers en zussen waren wel eens naar boven geweest, ze zeiden dat er niets aan was. Ze moesten goed uitkijken dat ze niet gezien werden en ze waarschuwden haar. Als ze gezien werd zouden ze jacht op haar maken en haar met een net vangen. Dan zouden ze haar in een aquarium tentoonstellen en drommen mensen zouden komen kijken en haar uitlachen om haar staart. Ze zouden proberen ook een meerman te vangen en dan die bij haar in het aquarium stoppen en hopen dat er kleintjes kwamen. Toen ze nog klein was begreep ze niet wat daarmee bedoeld was, maar later wel. De meermannen die ze kende waren allemaal dik en lelijk en hadden overal schubben. Brrr... ze moest er niet aan denken!

Op een avond hoorde ze haar broers praten over een cruiseschip wat boven hen voer. Wauw! Een cruiseschip, daar had ze wel eens plaatjes van gezien. Toen iedereen sliep liet ze zich uit het raam glijden, wat gemakkelijk ging, er zaten geen ruiten en het kraakte ook niet door al dat water.
Pijlsnel zwom ze naar boven, ze zag een grote schaduw. Het cruiseschip! Bij een groot raam keek ze nieuwsgierig om het hoekje. Ze zag een dansvloer waar mensen dansten op de muziek van een band, ze hoorde vaag de muziek. Haar blik viel op een jongeman die met een meisje danste die wel wat op haar leek. Ze keek jaloers naar de benen van het meisje, ze had prachtige benen!
De muziek stopte en de mensen klapten. De jongeman keek naar het raam en een ogenblik hadden ze oogcontact. Ze voelde iets kriebelen in haar buik, toen dook ze verschrikt weg  en zwom vliegensvlug naar beneden. Toen ze weer in bed lag liet de gebeurtenis weer voor haar geest voorbij komen. De jongeman had helderblauwe ogen en donkerblond krullend haar. Hij leek op iemand die ze een keer in een oude film had gezien, toen vond ze het al zo`n mooie man. Ineens herinnerde ze het zich weer, Robert Redford heette hij, ze wist het zeker!
De volgende avond zwom ze weer razendsnel naar boven. Het stormde het hevig, opa was zeker uit zijn hum, maar zij hield van storm. Bij hetzelfde raam gluurde ze naar binnen. De band speelde wel,   met stevig verankerde instrumenten. Er werd niet gedanst, de vloer helde van de een naar de andere kant. Er zaten wel mensen in stoelen te luisteren. Ze speurde naar de jongeman, hij zat met zijn gezicht naar het raam alsof hij uitkeek naar haar. Ze drukte haar gezicht tegen de ruit om hem goed te zien.
Hij stond op en liep naar het raam, hij had het toch gisteren goed gezien. Een meisjesgezicht met zeegroene ogen en wuivend haar. Ze keken elkaar in de ogen en Ranya's hart bonsde. Ze zag hem naar boven lopen en uit het gezicht verdwijnen. Ze aarzelde even, toen zwom ze snel naar de oppervlakte. Ze was net op tijd om een kreet te horen en iemand over de reling zien vallen., Pijlsnel zwom ze naar de drenkeling toe en pakte hem onder zijn armen. Ze voerde hem weg van het schip en sleepte hem naar een klein eilandje. Gelukkig had ze met aardrijkskunde wel altijd goed opgelet.
Bedroefd keek ze naar zijn gezicht, hij zag lijkbleek en zijn ogen waren dicht. Ze wist wat ze moest doen, ook bij de EHBO lessen had ze goed opgelet. Wat hemels om mond-op-mond-beademing niet op een pop maar op een echt mens te beoefenen! Zijn mooie blauwe ogen gingen open en keken in haar zeegroene ogen. Verward kwam hij overeind, maar Ranya was eigenlijk al te lang op het droge gebleven. Ze zwom vliegensvlug naar beneden regelrecht naar haar grootvader en vertelde hem alles eerlijk. Omdat zij zijn lievelingskleindochter was liet Neptunes de storm bedaren en zond een bericht naar het cruiseschip.

De kleine zeemeermin werd stiller en stiller de maanden erna, ze kon geen hap meer door haar keel krijgen. Haar grootvader kon het niet meer aanzien en nam haar mee naar de zeeheks. Alleen zij kon  haar veranderen in een mens, wat eens in de paar honderd jaar gebeurde. De zeeheks keek Ranya goed aan, ze zei dat ze ze bij hoge uitzondering aan haar wens zou voldoen. Alleen zou ze sterfelijk zijn, pijnen krijgen en nooit meer zeemeermin kunnen worden. De verandering was onherroepelijk. Begreep ze dat? De kleine zeemeermin knikte, omhelsde haar grootvader en keek met grote ogen vastberaden naar de zeenheks. Die prevelde haar formules en bezweringen. Ranya voelde een vreselijke pijn, of ze in tweeën gescheurd werd en verloor het bewustzijn.

Toen ze bijkwam keek ze in twee bezorgde blauwe ogen, het was haar droomprins!
Hij had maanden naar haar gezocht en iedere keer weer op het eiland terechtgekomen waar ze hem naartoe had gesleept. Nu had hij haar eindelijk gevonden en hij liet haar nooit meer gaan! Ze had prachtige benen gekregen vond ze zelf, al had hij haar staart net zo mooi gevonden.

Ze leefden nog lang en gelukkig, kregen twee dochters die konden zwemmen als zeemeerminnen. Ze zwommen het liefste als het stormde. Soms hoorde ze haar grootvader bulderen en dan glimlachte ze stilletjes.



Geniet van het leven!
Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


ikbenweg.1



Superlid
Superlid
Lid sinds: 5-11-2020
Antw.: 3710
Do Mei 27, 2021 9:55 am Reageer met quote

Wat een mooi liefdes sprookje Anky .

Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Anneke921



Superlid
Superlid
Lid sinds: 29-6-2020
Antw.: 1354
Do Mei 27, 2021 11:34 am Reageer met quote

Love Love Love Love
Prachtig anky


Bekijk gebruikers profiel Stuur privé bericht


Pagina 3 van 12 Ga naar pagina Vorige  1, 2, 3, 4 ... 10, 11, 12  Volgende

Plaats reactie